چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟

آیا گفتن ذکر اشهد ان فاطمه بنت رسول الله عصمه الله الکبری در اذان بدعت است؟ علمای ما قائلند که گفتن اذکاری مانند اشهد ان علیا ولی الله یا اشهد ان فاطمه بنت رسول الله عصمه الکبری و.. در اذان اگر به قصد استحباب گفته شود اشکالی ندارد ولی به قصد وجوب درست نیست و هیچ یک از شیعیان این اذکار را به قصد وجوب نمی گویند که بدعت شود یا اشکالی مترتب بر آن باشد . پس ما این شهادت را به نیت جزئی از اجزای اذان نمی گوییم كه بدعت در دین شود- بلكه به عنوان جزئی از ایمان در اذان می گوییم. آن هم نه اینكه واجب است در اذان گفته شود- بلكه از این كه تبركا جایز است در اذان می آوریم. بنابراین- ما اهل تشیع- بر اساس روایات فراوانی كه این روایت را- هم شیعه و هم اهل سنت- به خصوص اهل سنت- در یكی از صحاح سته- از ام سلمه از حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) نقل كرده اند- شهادت و اقرار به ولایت امیرالمومنین را جزئی از ایمان می دانیم نیز شهادت به عصمت حضرت زهرا نیز مطلبی ثابت شده است و لذا نه بدعت است و نه گفتن آن اشکالی دارد چنانکه بسیاری از بزرگان ما مانند علامه حسن زاده آملی مقید هستند که این ذکر شریف را حتما در اذان نمازشان بگویند و دلایل صحت آن را هم در کتابشان مرقوم فرموده اند که برای مطالعه بیشتر می توانید به کتاب ایشان با نام «شرح فص فاطمیه» مراجعه فرمایید. چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟...

به هر حال از ابتداي خلقت بشر اين سه غريزة «خداجويي» و «خداخواهي» و «خداپرستي» در نهاد آدمي وجود داشته است. گر چه برخي از انسانها در تعيين اين مصداق خداپرستي به خطا رفتهاند. از جملة آياتي كه دلالت بر فطري بودن «خداشناسي» ميكند اين آيه است: «هنگامي كه در كشتي سوار ميشوند؛ خدا را با اخلاص ميخوانند، ولي آنگاه كه (خدا) آنها را به خشكي رساند، (و از غرق و هلاك ) نجات بخشيد ناگهان به پروردگار خود شرك ميورزند».[2] در حديثي بسيار زيبا در شرح اين آيه آمده است: شخصي به حضرت صادق ـ عليه السلام ـ عرض كرد: مرا به خدا راهنمايي كن. فرمود: هيچ سوار كشتي شدهاي؟ گفت: آري. فرمود: هيچ اتفاق افتاده است كه كشتي تو بشكند و به حالت اضطراب افتاده باشي و چارهاي براي نجات نيابي؟ گفت: آري. فرمود: آيا دل تو تعلق گرفت به اينكه موجودي هست كه قادر به خلاصي تو باشد، گفت: آري. فرمود: « فذلك الشيء هُو الله القادرُ عَلَي الانجاءِ حَيثُ لا مُنجيَ و علَي الاغاثَه لا مُغيث» [3]پس آن موجود همانا خداي قادر متعالي است. 2. برهان امكان و وجوب قبل از بيان اصل برهان و مقدمات آن بايد توجه داشت كه اين برهان، خدا را تنها به عنوان «واجب الوجود» يعني موجودي كه وجودش ضروري و بي نياز از ايجاد كننده است اثبات ميكند و صفات ثبوتيه و سلبية او مانند علم و قدرت و جسماني نبودن و زمان و مكان نداشتن را بايد با براهين ديگري اثبات كرد. چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟...

چرا خوبان و مؤمنان بايد در دنيا, بلا و رنج بيشتري بكشند؟ اميرمؤمنان ـ عليه السّلام ـ فرمود: هيچ پيچ خوردن رگي نيست،و نه برخورد به سنگي و نه لغزش گامي، و نه خراش دادن چوبي، جز به خاطر گناهي، پس هر كه خدا در دنيا به كيفر گناهش شتاب كرد، در آخرت كيفر ندهد.[6] 7. امام صادق ـ عليه السّلام ـ فرمود: بر مؤمن چهل شب نگذرد، جز اين كه پيش آمدي برايش شود، كه غمگينش سازد تا موجب تذكرش گردد.[7] 8. در روايتي ديگر آمده: در بهشت مقامي است كه هيچ بندهاي به آن نرسد جز با بلايي كه در دنيا به او رسيده است.[8] 9. پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: ملعون است هر بدني كه زكاتش داده نشود، از حضرت سؤال شد كه مراد از زكات بدن چيست؟ حضرت فرمود: زكات بدن آن است كه آسيبي به او برسد؛ مثلاً خراشي به آن برسد، پايش به سنگي برخورد كند، بيمار شود، خاري به آن فرو رود و مانند آن.[9] آن گونه كه ملاحظه ميفرماييد، در همه اين روايات فلسفه ها و اسرار متعدد و مختلفي براي گرفتاريهاي مؤمن بيان شده است. امّا عمده آن است كه براي هر رنج و زحمتي كه براي مؤمن پيش ميآيد از هر ناحيه و به هر علت و سبب، خداوند پاداشهاي فراواني براي او منظور ميفرمايد، كه گاهي اين پاداش دنيوي است و گاهي اخروي، گاهي هم براي دنيا و هم براي آخرتشان پاداش داده ميشود. ثانياً: نبايد گمان شود كه همواره مؤمن و افراد خوب در زحمت و رنج هستند و چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟...

مهم ترین ترفندی که از روزگار کهن تا کنون دست آویز منکران معاد جسمانی قرار گرفته است، شبهه آکل و مأکول است. این اشکال طی گذشت زمان و تحولات علمی، صورت های مختلفی پیدا کرده است، تا امروز که به صورت فریبنده تری در آمده است. شکل های مختلفی که ایراد مذکور به خود گرفته در سه مو ضوع خلاصه می شود. 1. چگونه ذرات پراکنده بدن جمع می شود؟ 2. بدن محشور کدام است؟ 3. کمبود بدن ها از روان ها چگونه جبران می شود؟ و ذرات پراکنده به چه صورت جمع می گردد. در آغاز، اشکال بدین صورت طرح می شود: اگر گوشت بدن مؤمنی به شکلی جزء بدن شخص کافری قرار گیرد، جای شبهه نیست که مطابق اصل قطعی "بدل ما یتحلل" یا تولید مثل سلول ها، اجزای بدن مؤمن جزو بدن کافر خواهد شد؛ بنابراین اگر در قیامت اجزای بدن هر کسی بازگشت کند، یکی از آن دو بدن ناقص خواهد ماند. در این صورت آن کالبد ناقص، یا جسم مؤمن است، یا کالبد کافر؛ اگر ماده بدن مؤمن کمبودی داشته باشد، باعث می شود اجزای بدن او به همراه بدن شخص کافر وارد جهنم گشته و عذاب شود؛ و اگر ذرات شخص مشرک، جزو بدن موحد شود، باعث می گردد ذرات بدن کافر به خاطر شخص مؤمن، به بهشت رود. این دو صورت بر خلاف عدالت پروردگار است. پس معاد جسمانی امکان نخواهد داشت. در تصویر دوم، اشکال از دیدگاه وسیع تری مطرح شده، چنین گفته می شود: اگر آدمی طعمه درندگان صحرا و یا ماهیان دریا شود، یا در بیاب چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟...

آيا درست است كه جبرئيل به صورت «دحيه كلبي» بر پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) نازل ميشد؛ در حالي كه كلبي شخصي بود كه ساز و دُهُل آورده بود و مردم را دور خود جمع مي كرد از نظر علمي و فلسفي آيا ميشود ملك در شكل انسان ظاهر شود؟ براي جواب پرسش نكاتي چند لازم به توضيح است كه مختصراً بيان ميشود.انواع وحي وحي رساني خداوند به پيامبران به سه صورت بوده است كه در قرآن هم به آن اشاره شده است: « وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلا وَحْيًا أَوْ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ[1]؛ هيچ بشري را نرسد كه خدا با او تكلم كند؛ جزء از طريق وحي يا از پشت پرده يا فرشتهاي را ميفرستد تا به فرمان او آنچه را بخواهد به او وحي كند همانا خداوند بلند پايه و حكيم است». نوع اول: يك قسم از وحي سخن گفتن خفي و بدون واسطه خداوند با پيامبر است كه در آية بالا فرمود: «إِلاَّ وَحْياً» در اين نوع از وحي طبق آيه بالا وحي را خداوند مقيد به چيزي نكرده است بر خلاف دو قسم ديگر، لذا معلوم ميشود كه در اين قسم، وحي خداوند تكلم سريع و خفي و بدون واسطه است، اين نوع وحي گاهي در حال بيداري انجام ميگيرد و گاهي در حال خواب، در اين قسم خداوند وحي را بدون واسطه بر قلب پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ ميفرستد. نوع دوّم: وحي از پشت پرده (من وراء حجا چرا امام حسين (عليه السلام) با اين كه مي دانست شهيد مي شود ، اقدام به قيام كرد ؟...